Symeon Nowy Teolog (ok. 949-1022), mnich grecki

„Ten bowiem, kogo Bóg posłał, mówi słowa Boże”

      Pan powiedział nam: „Badajcie Pisma” (J 5,39). Badajcie je zatem i zapamiętajcie dokładnie i z wiarą to, o czym opowiadają. W ten sposób, znając dokładnie wolę Bożą..., będziecie mogli odróżnić bezbłędnie dobro od zła, zamiast nadstawiać ucho byle jakiemu duchowi i dać się ogarnąć szkodliwym myślom.

Bądźcie pewni, bracia, że nic nie jest tak pomyślne dla naszego zbawienia, jak zachowywanie boskich zaleceń Pana... Jednakże potrzebujemy dużo bojaźni, cierpliwości i wytrwałości w modlitwie, aby został nam objawiony sens choć jednego słowa Nauczyciela, abyśmy poznali wielką tajemnicę, ukrytą w Jego najmniejszym słowie i byli gotowi dać nasze życie za jeden mały znak z Bożych przykazań (por Mt 5,18).

Ponieważ słowo Boże jest jak miecz obosieczny (Hbr 4,12), który kształtuje i odcina duszę od wszelkiej zawiści i popędu ciała. Co więcej, staje się także jak palący ogień (Jr 20,9), kiedy ożywia żar naszych dusz, kiedy każe nam gardzić wszelkimi smutkami życia, a doświadczenia uznawać za radość (Jk 1,2), kiedy w obliczu śmierci, której inni ludzie tak bardzo się obawiają, ono wzbudza w nas pragnienie życia, uzdalniając nas, by do niego dojść.

Dzisiejsze słowo

Zlepek wieczoru zanurzonego w pokucie i modlitwie

- słowo po spowiedzi - oddawaj Panu wszystkie swoje słabości, niedoskonałości, przewinienia

- siła jest w słabości

- ....ale powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja" - te słowa należy wypowiadać zawsze kiedy czujemy, że grzech zaczyna nas opanowywać. Słabnie moc Boga w nas, a zaczyna nami rządzić duch nieczysty. Najlepiej iść natychmiast do spowiedzi jeśli jest taka możliwość, bo każdy grzeszek rodzi następny i następny grzech, coraz cięższy, a to powoduje że Pan nie może mieszkać w człowieku, który coraz bardziej poddaje się nieczystemu. Słowa wypowiedziane przez setnika w Ewangelii mogą nas podtrzymać przy Panu i uzdrowić na czas kiedy nie spotkamy się z Panem w konfesjonale.

Przemyślenia Św. Aelred z Rievaulx (1110-1167), mnich cysterski

"To szabat został ustanowiony dla człowieka"

Kiedy człowiek się oddalił od hałasu zewnętrznego aby wejść w sekret swego serca, zamknął za sobą hałaśliwy tłum próżności i zrobił przegląd swoich skarbów wewnętrznych, kiedy już nie ma w nim ani agitacji, ani nieuporządkowania, kiedy nic nie może go dręczyć ani zirytować, ale wszystko w nim jest pełne radości, harmonii i pokoju, kiedy ten mały świat jego myśli, słów, i czynów uśmiecha się do niego jak domownicy do ojca rodziny, w której panuje ład i pokój – wtedy powstaje wspaniała pewność siebie. Z niej powstaje nadzwyczajna radość, a z tej radości tryska pieśń wesela, która zamienia się w uwielbienie Boga. To uwielbienie jest tym bardziej żarliwe, kiedy widać jasno, jak to wszystko, co jest dobre, samo w sobie jest darem Bożym.

To radosne celebrowanie szabatu powinno być poprzedzone sześcioma dniami – to znaczy całkowitym zakończeniem dzieł. Trudzimy się najpierw czyniąc dobre dzieła, aby następnie wypocząć ze spokojnym sumieniem. Z dobrych dzieł rodzi się czyste sumienie, które prowadzi do mądrej miłości siebie samego, a to pozwala nam kochać naszego bliźniego jak siebie samego (Mt 22,39).